Zoals beloofd zouden we hier nog een reisverslag plaatsen. Omdat we ons in Lesotho tevreden moesten stellen met het plaatsen van relatief korte berichtjes volgt hier een wat uitgebreider verslag van de leukste en opvallendste gebeurtenissen tijdens onze reis.
Op zondagmiddag werden we door de aanstaande opa en omax92s naar Schiphol gebracht. Nog even samen koffie drinken en toen richting douane en gate. Daar werd duidelijk dat de reis goed begon: Lufthansa had wat technische problemen en daarom werd er met wat vertraging een vervangend toestel ingezet. Dit toestel was iets minder ruim bemeten en daarom moesten de rolkoffers van veel passagiers alsnog ingecheckt worden. Uiteindelijk vertrokken we van Schiphol met een dik half uur vertraging. Op zich niet zo veel, maar als je bedenkt dat we in Mxfcnchen slechts 90 minuten transfertijd haddenx85 En inderdaad, in Mxfcnchen mochten we dus rennen om de aansluitende vlucht te halen. Bezweet en buiten adem namen we plaats in het vliegtuig richting Johannesburg. Uiteindelijk bleek de vertraging verder geen slecht voorteken te zijn. Vanaf dat moment verliep de reis namelijk zo goed als vlekkeloos. In Johannesburg hadden we ruim de tijd om wat te eten, drinken en wat te shoppen. Dat laatste kwam goed uit, want we kwamen er daar achter dat onze videocamera de geest had gegeven. Ter plekke dus een nieuwe gekocht, want wewilden onze zoon en het land waar hij vandaan komt natuurlijk wel op film vastleggen.
Het laatste deel van de reis, de vlucht naar Maseru, was met een klein vliegtuigje. We zaten met 15 personen in dit vliegtuig dat lekker vatbaar is voor alle windvlagen en turbulentie. Als je dan vliegangst hebt, zoals die aardige Afrikaanse dame aan de andere kant van het smalle gangpad, dan heb je dus een slecht uurtje mee te makenx85 In Maseru bleek al onze bagage te zijn aangekomen (dat is wel eens anders hebben we gehoord) en als allerlaatste mochten we door de douane nu echt Lesotho in. Maar niet nadat we het douanepersoneel eerst uitgebreid de foto die we van Thabiso hadden moesten laten bewonderen J.
Uiteindelijk waren we zox92n 25 uur nadat we thuis waren vertrokken in het Foothills Guesthouse. Daar kregen we gelijk te horen dat we x91in fifteen minutesx92 bezoek zouden krijgen van de contactpersoon van Kind & Toekomst. Ondanks het gegeven dat we total-loss waren door de reis hebben we ons snel maar even opgefrist zodat we er weer een beetje toonbaar uitzagen. De contactpersoon bleek een zeer markante maar vriendelijke dame te zijn. Ze bracht ons het dossier van Thabiso Neyenhuis, inclusief zijn paspoort en alle medische en juridische documenten. Nu hadden we twee extra fotox92s om onze zoon te bewonderen: die in zijn paspoort en die op zijn visa. Laten we zeggen dat dit fotox92s waren waar onze zoon niet op zijn voordeligst op stond, waardoor de spanning om hem de volgende dag te ontmoeten nog groter werd. We hoorden van de contactpersoon wel dat hij een x91very happy childx92 was en x91always laughingx92. Nadat we de laatste instructies kregen voor de volgende dag, gaf ze aan hoe laat ze ons de volgende dag kwam ophalen en vertrok ze weer.
Omdat in het guesthouse alleen het ontbijt werd verzorgd werd het stilaan tijd voor ons om wat inkopen te gaan doen. Het was inmiddels een paar uur geleden dat we voor het laatst wat gegeten of gedronken hadden, dus werd er een taxi besteld om naar het winkelcentrum te gaan. Daar kwamen we precies op tijd aan om te zien hoe de deur van de supermarkt werd gesloten. Het bleek een nationale feestdag te zijn dus alle shops sloten extra vroeg. Bij een soort McDonalds hebben we toen maar een paar blikjes drinken en flesjes water gekocht en daarna zijn we bij x91Spursx92 gaan genieten van een heerlijke grillburger met alles erop en eraan. Spurs zou tijdens ons verblijf uitgroeien tot ons vaste adresje als we buiten de deur wilden eten. De terugweg naar het guesthouse werd nog een avontuur omdat we de straatnaam van de guesthouse waren vergeten en niet alle taxichauffeurs x91Foothillsx92 kenden. Met een hulplijn uit Nederland wisten we toch thuis te komen zodat we de nacht niet in een afgelegen winkelcentrum hoefden door te brengenx85
De volgende ochtend: D-Day. 5 oktober 2010, de dag dat we Ted Thabiso voor het eerst zouden ontmoeten. We hadden, waarschijnlijk door de vermoeiende reis, goed geslapen maar bij het ontbijt begonnen we toch wat nerveus te worden. Daarna mochten we ons gaan opdirken. Overhemd of T-shirt? Schoenen of slippers? Rokje of spijkerbroek? Het bleken ineens hele lastige vragen voor ons.
We werden door de contactpersoon van K&T opgehaald en met haar auto reden we de stad uit richting het Beautifull Gate kindertehuis. Dit bleek een erg mooi complex te zijn. Er werd duidelijk hard gewerkt om alles zo mooi mogelijk te maken. In het kantoor waar we werden ontvangen hingen allemaal fotox92s van kinderen die al naar landen als Nederland, Zweden en de VS zijn geadopteerd. Fotox92s van de kids met hun nieuwe gezinnen, als ware het een hall of fame. Er wordt in het tehuis erg veel waarde gehecht aan berichten over hoe het nu met de kids gaat. Wij zouden een rondleiding krijgen terwijl de social worker
Thabiso ging omkleden (we waren gevraagd kleren voor hem mee te nemen). Na de rondleiding zouden we terugkeren in het kantoor waar Thabiso naar ons zou worden gebracht. Maar TIA, niet alles gaat zoals gepland. Halverwege de rondleiding werden we xe9xe9n van de kinderverblijven ingeloodst en daar zat de social worker en zij had Thabiso al op schoot met het jasje aan dat we voor hem hadden meegenomen. Bauke kreeg hem gelijk aangereikt en daar stonden we dan met zijn drietjes: de nieuwe familie Neyenhuis was compleet! Thabiso, of Thabi zoals zijn koosnaampje was, reageerde erg vrolijk en leek niet angstig. Nu we 
dit schrijven en hem al wat beter kennen kunnen we op de fotox92s en filmbeelden van de eerste dag zien dat hij toch wel onder de indruk was. Logisch natuurlijk. Wat er verder door ons heen ging bij de eerste ontmoeting is niet te beschrijven. We gingen terug naar het kantoor en onderweg vroeg de social worker ons of we toch wel een nieuwe naam voor hem hadden bedacht? We vertelden haar dat ons manneke vanaf dat moment als Ted Thabiso door het leven zou gaan en dat vond ze een erg mooie keus. Voor het vertrek kregen we nog een menulijst mee van wat Thabi in het tehuis te eten zou hebben gekregen die week. Dat was voor ons een mooie leidraad. Het bleek dat hij net twee weken normaal eten kreeg. Maar omdat wij in het guesthouse toch een beetje moesten improviseren met het koken hebben we onze zoon in Lesotho als warme maaltijd met name verwend met potjes baby/peutervoeding. Geen probleem, de eetlust van onze kleine man leed er niet onder.
Na terugkomst in de guesthouse moesten we bijna direct weer een taxi bestellen om naar de supermarkt te gaan. We moesten immers eten en luiers voor Thabi gaan kopen. We besloten om deze heugelijke dag te gaan vieren in het grillrestaurant Spurs. Wij weer lekker aan de grillburgers terwijl Thabi genoot van zijn eerste potje Italiaanse pastasmurrie.
Tegen de avond liet Ted Thabiso voor het eerst merken dat het hem allemaal wat teveel werd. Hartverscheurend begon hij spontaan te huilen en snikkend viel hij tussen ons in op het grote bed in slaap. Wat een dag was het voor ons geweest en wat moest het een indrukwekkende dag voor onze kleine man zijn geweest!
De rest van de tijd in Lesotho bestond vooral uit het leren kennen van elkaar. We vonden een lekker ritme van opstaan, ontbijten (elke dag weer een feest dankzij de goede zorgen van Rethabille), spelen, slapen en verzorgen. Bijna dagelijks maakten we de trip naar het centrum van de stad. 
De eerste dagen vooral met de taxi, maar later ook te voet. Dat betekende een lekkere wandeling van een krap half uurtje, waarbij je goed de kans had de Afrikaanse lucht op te snuiven. Omdat Ted Thabiso erg veel last had van een verstopte neus besloten we in overleg met een Zweedse arts die toevalligerwijs ook in de guesthouse zat, om toch maar even naar de apotheek te gaan. Immers een week later zouden we weer naar huis vliegen en het zou voor Thabi niet fijn zijn als zijn neus (en oren) dan verstopt zitten. Bij de apotheek kregen we antibiotica mee. Thabiso was snel van zijn verstopte neus af, maar een bijwerking was wat diaree. Al met al geen ramp, maar het zorgde er wel voor dat we niet meer in de gelegenheid kwamen om een excursie buiten de stad te maken. Daarvoor was Thabiso simpelweg niet goed genoeg in orde.
Op de vrijdag stond er weer een belangrijke afspraak in onze agenda. We gingen terug naar het kindertehuis voor de officixeble overdracht. Hiervoor was een ceremonie georganiseerd met veel zingen en bidden. Een erg emotionele gebeurtenis waarbij wij met onze zoon het middelpunt waren. We kregen alle beste wensen en er werd op hartverwarmende manier afscheid genomen van Thabiso. Een mannetje dat, zo bleek, in zijn eerste levensjaar al de harten van veel medewerkers van het kindertehuis had gestolen. Thabiso kreeg nog een paar kadootjes mee en een plakboek met nog wat verhaaltjes over zijn tijd in het kindertehuis. In ruil lieten we namens Ted een tas vol met kinderkleding, speelgoed en snoep (voor de 
verzorgers) achter.
Met deze overdracht zat het officixeble deel van de reis er voor ons op. Het was nu eigenlijk gewoon wachten tot het woensdag was en we weer richting Nederland vertrokken. De resterende dagen waren nog wel erg leuk. In de guesthouse hadden we veel leuke gespreken met Rethabille, maar ook met de andere gasten. Er was een x96wat ouder- erg enthousiast Australisch echtpaar waar we vaak mee aan het ontbijt zaten en de inmiddels gegroeide delegatie uit Zweden zorgden ook voor een goede sfeer. Helemaal leuk was het om met de Zweden en weer andere Nederlandse gasten via satelliet-TV rechtsreeks de wedstrijd Nederland-Zweden (4-1!!) te kijken. Ted Thabiso zijn eerste voetbal match!
Ted Thabiso bleef de hele tijd goed eten en ook de nieuwe vader en moeder wisten zich op culinair gebied staande te houden, al was dat vooral te danken aan Spurs en de prima Pizzaboer die aan huis bezorgde!
Voor vertrek naar Nederland zijn we met Rethabille nog het volgens haar x91echte Maserux92 in geweest. Een groot contrast met het winkelcentrum waar we tot nu toe onze inkopen hadden gedaan. We kwamen terecht in een drukke buurt met smalle zandweggetjes, kraampjes en kleine winkeltjes. In xe9xe9n van die winkeltjes kochten we wat Lesothaanse muziek op CD en DVD voor Ted Thabiso. De dag voor vertrek werden we ook nog verrast met een bezoek van de directrice van Social Welfare. Zij is, naar wat wij hebben begrepen, de belangrijkste spil in de adoptieprocedures in Lesotho. Het bleek een zeer vriendelijke vrouw te zijn die ons vertelde dat de procedures tegenwoordig voorspoedig verlopen. Ze vertelde ons hoe de match tussen Thabiso en ons was gemaakt en ze hoopte ons natuurlijk een keer terug te zien om een broertje of zusje voor hem op te halen. Natuurlijk moest ze van ons nog even met Ted Thabiso op de foto, weer een bijzonder moment en een mooie herinnering.
Op woensdag was er geen ontkomen meer aan, nog een paar uurtjes en een busje zou ons komen ophalen om ons naar de luchthaven te brengen. De laatste spullen werden in de koffer gepakt. En met een lading aan indrukken gingen we weer richting Nederland. De terugreis begon nog spannender dan de heenreis. Door protesten buiten de stad (inclusief een brandende wegblokkade) en wegwerkzaamheden dreigden we te laat op de luchthaven te komen. Maar TIA: de chauffeur belde naar de luchthaven en gaf mij de telefoon (x93you talk to the lady on the phone!x94). Ik legde uit dat we wat waren opgehouden maar dat we nu toch echt onderweg waren. x93Wex92ll hold the plane for you, but you must really hurry! Get here quick!x94). Op de luchthaven werden we door de grondstewardess hartelijk ontvangen: x93ah, you made it!x94 Rond de incheckbalie verzamelde zich al snel een paar medewerksters van de luchthaven die allemaal smolten voor de glimlach van onze zoon. Spontaan waren ze vergeten dat we haast moesten maken en dat er anders een vliegtuig stond te wachten. 
De vlucht naar Johannesburg was x91bumpyx92, maar Ted Thabiso liet zich niet van de wijs brengen. Luidkeels zat hij te lachen en met zijn armpjes te zwaaien als het vliegtuig weer eens door elkaar werd geschud. Na een paar uurtjes rondgeslenterd te hebben op de luchthaven van Johannesburg konden we eindelijk boarden voor de vlucht naar Frankfurt. Vlak voor vertrek wachtte ons een aangename verrassing: iemand van het cabinepersoneel kwam ons melden dat we na take-off zouden worden verplaatst naar drie stoelen achter in het vliegtuig. We hoefden Thabi dan niet de hele vlucht op schoot te houden. Toen we naar onze nieuwe plekken werden gebracht volgde een extra cadeautje: xe9xe9n van de stoelen had geen stoel voor zich. Theo had hierdoor ongeveer een meter beenruimte! Dit was dus luxer dan business class vliegen! Ted Thabiso heeft uiteindelijk de hele vlucht geslapen, wat een kerel! Ondanks alle extra luxe kwamen we zelf wat meer geradbraakt aan in Frankfurt, vooral Bauke had het wel gehad met dat vliegen en het gebrek aan slaap. Na ons alle drie te hebben opgefrist konden we bijna onmiddellijk weer aan boord van het toestel dat het laatste deel van de reis zou verzorgen richting Amsterdam. Dit keer geen x91slurfx92, maar een ouderwetse vliegtuigtrap. Het was nog koud vroeg in de Duitse morgen en Ted Thabiso keek op de trap dan ook verbaasd naar die gekke wolkjes die ineens uit zijn mond kwamen!
Terwijl we op Schiphol op onze koffers stonden te wachten zagen we onze familie en vrienden in de verte al achter het glas staan. Met ballonnen, tekeningen en een groot spandoek stonden ze ons op te wachten! Wat een heerlijk, maar toch ook emotioneel moment was dat! Kopje koffie met het hele gezelschap op Schiphol en daarna de auto in naar Huissen. Thuis bleek het huis flink versierd door familie en de buurt. Super!
De familie bleef nog even kort voor koffie en beschuit met muisjes en daarna waren voor het eerst sinds lange tijd weer alleen met zijn drietjes. De familie Neyenhuis is thuis!
Het was een ongelofelijke reis, waarbij wij Lesotho met zijn mensen voor altijd in onze harten hebben gesloten.
